
Náði einni mynd af því á harðahlaupum á eftir Húfu, það er fallega rauðjarpskjótt sem ég er mjög ánægð með, því Jarpskjóna kom nefnilega með dökkjarpskjótt.
Jæja, læt þetta duga í þetta skiptið, nóg komið í bili ;o)

Náði einni mynd af því á harðahlaupum á eftir Húfu, það er fallega rauðjarpskjótt sem ég er mjög ánægð með, því Jarpskjóna kom nefnilega með dökkjarpskjótt.
Og já, enn eitt folaldið komið; jarpskjótt hryssa sem að við erum að hugsa um að gefa Valgerði Emmu. Er það ekki kjörið að gefa henni það í 5 mánaða afmælisgjöf? ;o)Enda þetta á mynd af prinsessunni sem er semsagt 5 mánaða í dag..

Þegar ég fór á fætur rúmlega 7 í morgun var allt hvítt. Um hálf 9 var allur snjórinn sem betur fer farinn, það er huggun að hann er allavega fljótur að hverfa aftur! 
Kvika var svo nýköstuð þegar ég kíkti upp eftir í morgun, það er svartur hestur- sem verður væntanlega grár þá. Hún valdi sér nú ekki besta staðinn, greyið folaldið lá úti í mýri og skalf úr kulda. Ég stuggaði við því og Kvika hljóp á braut með folaldið á eftir sér.
Annars verð ég að fá að monta mig af því hvað merarnar eru vel fóðraðar hjá Garðari. Já, maður verður nú að reyna að finna eitthvað til að monta sig útaf, það er ekki mikið til skiptana í þeim efnum ;o) Það er enginn munur á þeim fyrir eða eftir köstun. Enda hefur svo sem ekki verið sparað í þau þar sem allt snýst um að koma heyjunum út hið snarasta.
Skessa td. sem er hérna á mynd fyrir neðan hefur oft verið frekar erfið í holdum á vorin, hún er yfirleitt svo stygg og erfið þegar hún er með folaldi. Núna gæti hún allt eins átt eftir að kasta einu folaldi í viðbót ;o)
Mig grunar nú að við eigum eftir að fá þetta góða atlæti í hausinn þegar við fáum fé aftur, þá verða þau að sætta sig við að fá ekki eins ríflega gjöf og núna og vafalaust verður fýlusvipur á einhverju þeirra þá! Sjaldan launar kálfurinn ofeldið eins og ég hef sagt áður...
Þota er þessi brúna á myndinni en það er þessi dökkjarpa sem á það. Folaldið saug og saug Þotu en auðvitað var sá dropi ansi þunnur.
Liturinn á folaldinu....hmmm...best að segja minnst um hann, Hallfríður rekur hann ofan í mig öfugan og því best að láta ykkur dæma litinn sjálf. Reyndar finnst mér persónulega folaldið vera bara brúnt en samt kannski dökkjarpt, sem verður svo kannski grátt ;o)







Eins og þið sjáið er veðrið ekki til að hrópa húrra fyrir, kengur í litla greyinu. Það er samt vel sprækt og Dama passar sig á að vera í skjólinu við réttina. Að vísu rauk hún af stað þegar ég mætti á svæðið, alltaf stygg þegar hún er nýköstuð. Þannig að ég var fljót að láta mig hverfa eftir að hafa náð nokkrum misgóðum myndum, reyni að ná betri myndum seinna þegar veðrið er aðeins betra..
Annars er ekkert að frétta, er að fara að gera mig klára í júróvision gláp- er ekkert voðalega bjartsýn á að við komumst áfram...en það er aldrei að vita. Svo fer sem fer eða eitthvað álíka. Eiríkur er náttúrulega langflottastur, ég veit bara ekki alveg hvort aðrir Evrópubúar viti það?

Við fórum á sýninguna Tekið til kostanna í gærkvöldi. Verð að segja að ég var fyrir vonbrigðum með sýninguna í heild sinni, engin almennileg stemmning náðist upp og ekkert hross sem virkilega greip mig. Dívurnar voru flottar sem og Kraftur frá Bringu og Punktur frá Varmalæk; Geisla frá Sælukoti misstum við af, þar sem að Valgerður var orðin brjáluð hjá mömmu og við urðum að láta okkur hverfa. Asninn ég hafði ekki einu sinni prófað að gefa henni pela áður, og ég var sannfærð um að það yrði lítið mál þar sem hin börnin tóku við honum eins og skot. En það var öðru nær, hún vildi ekki sjá þetta peladót ;o)
Myndin af honum er ekkert sérstaklega góð, já helvítis flassið enn og aftur!
Að vísu eru myndirnar varla hæfar á netið vegna þess hve drullan er ógurlega mikil en þið verðið bara að reyna að horfa framhjá því ;o) Alveg skelfilegt hvað allt veðst upp þar sem hrossunum er gefið.
Þessi móskjótti er undan Hrappi líka, fyrsta folaldið sem Garðar setur á sjálfur undan Húfu síðan við komum hingað, höfum alltaf selt folöldin undan henni. Reyndar gáfum við pabba eitt undan henni, ágætis reiðhestur sá klár.
Svona lítur þetta út í dag hjá mömmu og pabba, húsið þeirra er hvíta húsið til vinstri á myndinni.

Á ég að þora út hérna?!
Þetta er semsagt hann Trítill minn. Ég keypti hann nú reyndar sjálf og sá alfarið um allt sem því fylgdi , en svo að Garðari líði nú betur kallast hann semsagt afmælisgjöfin mín. Það verður að réttlæta vitleysuna í mér á einn eða annan hátt ;o)
Víðir náði í hann fyrir okkur þar sem hann þurfti að fara suður með Lindu í flug, þetta var ansi langt ferðalag og ég er ekki frá því að það hefði verið mun ódýrara að senda hann með flutningabíl hingað. Við vitum það allavega fyrir næsta hross sem við kaupum ;o)
Víðir kom ekki fyrr en um 10 leytið í gærkvöldi , þannig að við gáfum honum hey í kerruna og létum hann svo út í morgun - vildum ekki vera að henda honum út í myrkrið í gær. Hann var nú hálf eitthvað sljór greyið, og kannski alveg skiljanlegt eftir allt þetta ferðalag.

Flottastur ;o)
Ég "fékk hann í afmælisgjöf" út á litinn, hann er jarpblesóttur, leistóttur og hringeygður; með þessi líka fallegu bláu augu. Eða mér finnst það fallegt...ekki viss um að allir séu sammála mér með það! Svo er hann bara ansi huggulegur undir sjálfum sér skal ég segja ykkur, veður áfram á skrefmiklu brokki en mér sýnist hann nú ekki vera ganglaus þrátt fyrir það. Kemur betur í ljós seinna!
Nú er ég bara að reyna að sannfæra eiginmann minn um að fá að hafa "afmælisgjöfina" graða áfram, þó ekki væri nema 1-2 ár. Garðar er, vægt til orða tekið, ekki mjög spenntur fyrir því að hafa graðhest í okkar eigu. Þetta er nú meiri þvermóðskan alltaf.
Þannig að nú er um að gera fyrir ALLA að segja Garðari hversu óskaplega sniðugt það væri að hafa hann graðan -þó ekki nema fyrir litinn. Þá endar með því að hann stingur upp á því sjálfur og þykist vera ógurlega sniðugur. Látið mig vita það, ég þekki hann ;o)
Set inn mynd af Valgerði Emmu, hún er orðin 3. mánaða! Mikið líður þetta hratt!